چهارم - دو صفت از اوصاف بزرگ قرآن را تذكر ميدهد : يكى آنكه در آن نقصى و كجى يافت نميگردد ، قرآن ريسمان محكمى است بين او و جهانيان و طريق مستقيمى است بسوى پروردگار عالميان ، و ديگر از اوصاف قرآن اين است كه آن ثابت و استوار است و از نزد حق تعالى فرود آمده . اشاره به اينكه قرآن كلام الهى است و از معدن صدق و حقيقت از عالم قدس تنزّل نموده و به صورت الفاظ و حروف در اين عالم طبيعت ظهور كرده . لِيُنْذِرَ بَأْساً شَدِيداً مِنْ لَدُنْهُ وَ يُبَشِّرَ الْمُؤْمِنِينَ الَّذِينَ يَعْمَلُونَ الصَّالِحاتِ أَنَّ لَهُمْ أَجْراً حَسَناً چون هر موجودى كه در اين عالم طبيعت ظهور نمود چهار علّت دارد : علت فاعلى ، علّت غايى . علت صورى ، علّت مادّى . البته قرآن نيز باعتبار وجود ظاهرى آن از آن چهار علت خالى نيست . علت مادى و صورى آن همان است كه به صورت الفاظ و حروف و جملات بين جلدين قرار گرفته ، و علت فاعلى آن ذات ذو الجلال الهى است كه متكلّم است و قرآن كلام او است ، و علت غايى آن همانست كه در آيه تذكر داده و به ( لام ) غايت خبر ميدهد كه قرآن را از جانب خود نازل گردانيديم براى اينكه كافرين و مشركين را بتهديدات سخت از عذاب دردناك بترساند ، و بمؤمنين بشارت دهد كه آن كسانى كه عمل نيكو نموده‌اند دو پاداش و فضيلت بزرگ به آنها مژده ميدهد : يكى آن كى براى آنان است اجر نيكو و آن دار كرامت الهى است و آن مقامات بلندى است كه بنيكوكاران وعده داده شده . و ديگر ( ماكِثِينَ فِيهِ أَبَداً ) كه فضيلت بالاتر از نعمتها و كرامتى كه بمؤمنين عطاء ميگردد اين است كه نعمتهاى آنها دائمى و هميشگى خواهد بود وَ يُنْذِرَ الَّذِينَ قالُوا اتَّخَذَ اللَّهُ وَلَداً ( الى قوله تعالى ) إِلَّا كَذِباً و او ، در ( و ينذر ) حرف عطف است آيه را به آيه بالا عطف ميدهد كه از جمله خصوصيات قرآن اين است كه تهديد مىكند و ميترساند آنهايى را كه گفتند خداوند اولاد گرفته در حالى كه در اين نسبت ناروا نه براى خود آنها علمى